بی‌ربط...

دشوار و سخت می‌نماید اما دوست دارم به خودم و اطرافیانم بقبولانم که باید امید را در قلب و جان پاس داشت. بی‌تفاوتی به موضوعات پیرامون و آیه یاس سرودن هیچگاه چاره کار نبوده و نیست، شاید آسایشی مقطعی فراهم کند اما پیامدها و آثار نتایج‌اش، به مراتب دشوارتر از پا‌ پس کشیدن است.

باید انگیزه و امید را مدام در گوش هم زمزمه کنیم، چرا که به گمانم چاره‌ تنها در این است، حداقل اینکه از بار رسالت‌مان در قبال هم اندکی می‌کاهد.

اگر قرار است رویا در سر بپرورانیم، بگذاریم اندکی شیرین باشد و تلخی آن را به تصویر نکشیم. شاید در بیداری صبح، ترنم و خاطره شیرین آن رویا، طلوع شاد روزمان را رقم بزند...

/ 2 نظر / 75 بازدید
ناصح

گر امیدم نماند وای جانم که بی امید یک ساعت نمانم [لبخند]

علي خوش نيت

ممنون ایوب عزیز. واقعاَ انسان بیش از زنهار نیاز به امید دارد و امید ثمره بی‌تفاوتی نیست. کوشش می‌تواند منجر به خلق لحظاتی شود که شاید کسی به آن باور نداشته باشد. پس رسالت ما حرکت به سمت هدف است و رسیدن به هدف آمال و غایت آنچه می‌خواهیم.