اخیراً در خیلی از رویدادها با قانون پارکینسون مواجه می‌شوم و بیشتر از قبل به صحت این ادعا پی می‌برم.

بر اساس این قانون:

کارها با توجه به زمانی که می توانند اشغال کنند گسترش می یابند واین گستردگی به میزان و ماهیت کار ارتباط چندانی ندارد.

مثال:

کسی که می خواهد کارت تبریک بخرد، ممکن است به علت داشتن وقت یک روز کامل را صرف این کار نماید، در صورتی که آن‌قدر وقت نمی گیرد.

همین نحوه‌ی عمل در سازمان‌ها نیز رخ می دهد:

بوروکراسی‌ها بدون آن که اهداف‌شان توسعه یافته باشد خود گسترده شده‌اند.

پارکینسون نشان می‌دهد که میزان افزایش کارکنان و واحدها همبستگی و ارتباط چندانی با میزان و نتایج حاصله از سازمان‌ها نداشته است.

او انگیزه‌ی گسترش بوروکراسی‌ها را در عامل زیر می داند:

...تمایل مدیران به داشتن مرئوسان بیشتر...

که این امر (تمایل مدیران به داشتن مرئوسان بیشتر) در واقع موجب افزایش کارکنان، ایجاد فعالیت‌های کاذب و تکراری و رشد بی‌رویه‌ی بوروکراسی‌ها می‌گردد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ٤ دی ۱۳۸٩ | ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.