گاه درمیابم، چه سخت است پیمودن راه، بی آنکه مقصدی روشن پیش رویت باشد، اما تردیدی نیست، که منزلگه آخر برای همه یکسان و هویداست. پس چاره در این است تا پس از هر اندک گذری از مسیر، نگاهی برگرداند و به راه رفته بی‌پروا نگریست.

شاید از فرط غرق شدن در مقصود، غافل از فرصت‌ها و نعمت‌های زیادی مسیر را پیموده‌ایم، یا چشم از راه‌های سهل و آسان‌تری بسته‌ایم. اما تمام تبحرمان در آنست تا به مدد کشف رازهای گذشته،‌ رهنمودهای ارزنده را شمع راه مسیر پیش رو سازیم.

بهر تقدیر باید مسیری پر تلاطم را پیمود و به افق‌های دوردست بی مهابا خیره شد، امید که در اندیشه یافتن سر منزل مقصود، طریقت آنچنان ما را شایسته گردد، که همچون افسانه‌ در یادها بمانیم.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها


تاريخ : ۱٤ آذر ۱۳۸٩ | ٥:٠۸ ‎ب.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.