همه انسان‌ها از همان دوران کودکى با رویا بزرگ مى شوند. رویاهایی که براى خیلى‌ها، در آینده حکم شیوه زندگى و راه و رسم رشد و بالندگى را پیدا می‌کند و برای بعضی‌ها در طاقچه افکارشان جا خوش می‌کند و کم کم گرد روزگار می‌گیرد.

از همان ابتداى شکل‌گیرى رویا، طرز تلقى‌هاى افراد در مورد آن متفاوت مى‌شود. بر اساس مطالعاتی که در حوزه موفقیت و روانشناسی صورت گرفته رویاها و اهدافی که افراد در سر می‌پرورانند و نحوه عمل به آن تفاوت اساسى انسان هاى موفق و شکست خورده می‌شود.

اینکه ما چگونه براى رویارویی با رویاهایمان پرورش یابیم نیز بسیار حائز اهمیت است. برای مثال اگر در محیط خانواده مدام از دست و پا چلفتى بودن‌مان بشنویم و به عدم امکان از پیش بردن کارها متهم شویم، به سختی می‌توانیم در آینده موانع ذهنی‌مان را کنار بزنیم و به این باور و اعتماد به نفس برسیم که می‌توانیم به رویاهایمان جامه عمل بپوشانیم. اگر در برآورده کردن خواسته‌های تیمی در مدرسه و یا در جمع خانواده مسئولیت نگیریم و برایمان مهم نباشد که چقدر در موفقیت اطرافیان‌مان نقش داریم، به احتمال زیاد در آینده هم با عدم مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی نمی‌توانیم برای خودمان هم قدم‌های بلندی برداریم. همه این اتفاقات نشان از این دارد که افراد در دنیال کردن رویاهایشان مسیرهای متفاوتی در پیش می‌گیرند. شاید پررنگ‌ترین مسیرهایی که برای ما آشنا هستند از این قرارند:

عده‌ای هستند که مى‌گویند باید واقعیت‌هایمان را دنبال کنیم و ره افسانه نزنیم، پس رویا معنی چندانی ندارد و باید با بدبختی‌های روزمره کنار بیاییم.، پس آمال و آرزوهای‌شان را پارک مى کنند و دیگر نامى از آن‌ها نمى‌برند.

بعضی‌های عادت می‌کنند خواسته‌هایشان را در پستوى ذهن‌شان نگه دارند و مثل کتاب مقدس‌شان یا گنجینه‌ی خاطرات‌شان هر از گاهی سراغی از آن می‌گیرند.

عده‌ای کارشان این‌است که مدام رویاهای‌شان را جلوی چشم‌شان می‌آورند و مدام به آن فکر می‌کنند، اما تنها به آن فکر می‌کنند! این افراد همان‌هایی هستند که یه روزی، یه زمانی، یه شرایطی و یه اتفاقی را مدام منتظر می‌مانند و معمولا هم به آن زمان و شرایط برنمی‌خوردند.

گروهی مثل خاطرات سربازی تا به جمعی می‌رسند، شروع می‌کنند از رویاهایشان گفتن و بیان خواسته‌هایشان، آن‌هم یا حرص و ولعی عجیب که همه را مشتاق رفتن سراغ آن می‌کند الا خودشان!

دسته اى آرزوهایشان را مى‌شکنند و همچون قطعات پازل، آن را دنبال مى‌کنند تا به هم بچسبند و نهایتا به تصویر بزرگ رویایشان برسند. این گروه هدف‌هایشان را همراستا می‌کنند با آنچه در سرشان می‌گذرد، متمرکزند و مسیر درست را شناسایی و دنبال می‌کنند. این افراد همان‌هایی هستند که از بقیه متمایز شده‌اند و در ویترین‌های موفقیت و افتخار نام‌شان به نیکی می‌رود.

ما در کجای چرخه دنبال کردن رویا‌ی‌مان هستیم؟


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , سایر حوزه‌های مدیریت , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ٢٧ بهمن ۱۳٩٤ | ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.