بى‌گمان یکى از بدترین نوع‌ مرگ‌ها غرق شدن است! زمانى که دست و پازدن نه تنها راهى از پیش نمى برد، بلکه کار را سخت‌تر مى‌کند و مرگ را سرعت مى‌بخشد. مرگی سخت تر از مردن در تخت خواب یا مرگی آنی در یک سانحه رانندگی!

هستند مرگ‌هایی از این سخت‌تر و بدتر، لحظاتی از درجا زدن در زندگی، لحظه هایی از رنج، درد و سختی خود ساخته، لحظه‌هایی از درماندگی در مسیری طولانی که انتهای آن دیگر معلوم نیست! شاید نتوان مرگ‌هاى از سر تکرار و روزمرگى را با چنین مرگى مقایسه کرد، اما به وضوح زمانى که دیگر تلاش و دست و پا زدن در زندگى، چیزى به ما نیفزاید و از تکرار هر روزه زندگی حالمان بدتر شود، دچار مرگ تدریجی شده‌ایم.

اگر بدون هدف و شناخت از راه‌های نجات این بحران، تنها به چاره‌های مقطی بسنده کنیم، نه تنها از آن نجات پیدا نمی‌کنیم بلکه خسته‌تر از گذشته، بالاخره از پا در می‌آییم!

در این میان هستند کسانى که براى رهایى از این مرگ تدریجى، به شیوه‌هاى دیگرى متوصل مى‌شوند. آن‌ها هر روز چیزی جدید برای یادگیری دارند. این افراد در واقع با پا گذاشتن در وادی مشکلات و دردسرهای هر روزه‌ی زندگی، یاد می‌گیرند سختی‌ها و پیش‌آمدهای زندگی، راهی برای بهتر شدن و به جلو رفتن است. درک کرده‌اند که هیچ کس از یک جا بودن و غمگین ماندن به جایی نرسیده است! از این رو فراز و نشیب‌های زندگی، راه بیرون رفتن ازتکرارها و فرسودگى‌ها را پیش‌رویشان قرار مى‌دهد.

کسانى که امروزشان را به جاى خواب و استراحت‌هاى ممتد، صرف مطالعه مى‌کنند. همان‌هایى که به جاى ساعت‌ها نشستن جلوى جعبه جادویى تلویزیون، به کلاس‌هاى مختلف آموزشى مى‌روند.

همان افرادى که به جاى بلاتکلیفى و سرگردانى درشغلى که دوست ندارند، اراده مى‌کنند و فرصت‌هاى جدید و دلخواه براى خودشان خلق مى‌‌کنند.

کسانى که به جاى ماندن دراتاق‌هاى دربسته و دورى از مردم، به سمت آن‌ها می‌روند و داوطلبان به آن‌ها کمک می‌کنند.

کسانی که به جای ترس از ماندن در مرداب دانسته‌های محدودشان، مرزهای زمانی و مکانی مختلف را کنار می‌زنند و با تجربه‌ی دنیای متفاوت، حصارهای معمول ذهنشان را در هم می‌شکنند.

همان کسانی که به جای خودمحوری در کارها و زیر پا گذاشتن منافع دیگران برای سیدن به اهداف خود، به رشد بقیه کمک می‌کنند و به جای به زیر کشیدن دیگری، آن‌ها را نیز در پیشرفت خود سهیم می کنند.

این‌ها به مرگ تدریجى روزمرگی مبتلا نمى‌شوند و در بن‌بست‌ها و دخمه‌های خودساخته‌ی زندگى غرق نمى‌شوند.

این افراد شناگران ماهرى هستند که خود، سرنوشت‌شان را رقم می‌زنند و دست تقدیر، از پا درشان نمی‌آورد.

امید که شما نیز جزو این دسته‌اید!


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی , سایر حوزه‌های مدیریت


تاريخ : ٧ بهمن ۱۳٩٤ | ۱:٥۳ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.