این روزها بواسطه‌ی ماهیت فعالیت‌ها، نشست‌های زیادی با مدیران ارشد سازمان‌های ریز و درشت کشور دارم و برای شنیدن درد دل و بازگویی مسائل کاری‌شان ساعات زیادی را به بحث و تبادل نظر با آنان می‌پردازم.

در این میان آنچه بواسطه نوع و تم برگزاری جلسات، بیش از همه مقولات برایم حائز اهمیت است، تفاوت در نگاه و بینش آنان در خصوص سرمایه‌های انسانی و منش‌شان در مواجهه و تعامل با آنان است.

تعدادی بنا را از همان ابتدا بر بی‌اعتمادی و ناامیدی از این سرمایه نهاده‌اند و از قضا در کسب و کار هم منتج از این رویکرد، توفیق چندانی نیافته‌اند. عده‌ای نیز با فکر باز و روی گشاده در اندیشه توسعه و بالندگی سرمایه‌های انسانی هستند و آنان را راز موفقیت و سربلندی خود در دنیای رقابت می‌دانند.

با اتخاذ این تدابیر از سوی دو دسته، مطمئنا برای شما هم باورپذیر است که دسته اول شاید در عرصه مالی به دست‌آوردهایی مقطعی رسیده‌ باشند، اما با کوله‌باری از نابسامانی و ناهنجاری، بخصوص در عرصه نگهداشت نیروی انسانی مواجه‌اند و با فرافکنی محض، سعی در صحه‌گذاری بی‌اعتمادی‌هایشان نسبت به دیگران و انداختن تمامی مشکلات به دوش آنان هستند.

گروه دوم با تصویر و برند مطلوبی که از سازمان خود ساخته‌اند در تمامی سال‌های فعالیت‌شان نظاره‌گر رشد فروش و سود پایدار سازمان بوده‌اند و به جز در شرایط خاصی همچون مهاجرت (که آثار آن بر همگان روشن است) و یا جابجایی‌هایی گریزناپذیر، نیروهای توانمندشان را از دست نداده‌اند و در تمامی سال‌های بحران تورم و رکود، نیروهایشان را وفادارترین و بهترین یار و یاور خویش یافته‌اند.

دیروز یکی از همین مدیران موفق و خوش فکر، عنوان می‌کرد که در برهه‌ای از زمان و بواسطه‌ی شرایط خاص اقتصادی، فشارهای زیادی به نقدینگی و روند فعالیت شرکت وارد شد. لابلای زمزمه‌های تصمیمات احتمالی ما، طوماری از پرسنل دریافت کردم که ضمن حمایت و همدلی صریح‌شان از سازمان و مدیریت آن، این متن را به همراه امضای همه نیروها به دفتر من تحویل داده‌ بودند: "چنانچه به دلیل مشکلات زیاد این روزها ناگزیر به تعدیل نیرو شدید، پیشنهاد می‌کنیم پاداش‌ها و کارانه ما را حذف کنید، ولی جمع خانواده را سرپا و منسجم نگه دارید، تا روزی که به امید خدا از این مراحل سخت عبور کنیم"

این مدیر ارشد که در تمام طول جلسه، باور و انگیزه پشت گرمی به نیروهای توانمند و متعهد در کلامش موج می‌زد، می‌گفت که ما آن مراحل دشوار را با پشتوانه و دلگرمی همین نیروها متحد و منسجم سپری کردیم و از آن زمان در تلاش بوده‌ایم تا بیشترین سرمایه‌گذاری‌ها را در مسیر انگیزش و توانمندسازی نیروی انسانی داشته باشیم.

حقیقتاً کار در منابع‌انسانی با تمام دشواری و پیچیدگی‌های بیشمارش، با بودن در کنار چنین مدیرانی و حمایت آنان، شیرین و مملو از امیدواری به تحقق خواسته‌ها می‌شود.

باشد که تعداد قلیل چنین نگرش‌هایی در عرصه مدیریت کشور، فزونی یابد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ۸ تیر ۱۳٩۳ | ۸:۱٦ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.