دیروز با مدیرعامل مجموعه‌ای دانش بنیان جلسه‌ای در خصوص پیاده‌سازی فرایندهای حوزه منابع‌انسانی داشتم که در خلال جلسه سخنان بسیار دلنشینی را عنوان کردند. یکی از زیباترین قسمت کلام‌شان این بود که: "من باور دارم که سرمایه‌انسانی مثل گل تو گلدون میمونه، هر چقدر بهش توجه کنی و به وضعیت آب و خاکش برسی، بالنده میشه و رشد میکنه و گل‌های زیبایی رو تقدیم سازمان می‌کنه، اما اگه بهش کم توجهی کنی روز به روز نحیف‌تر و شکننده‌تر میشه و گل زیبایی رو هم نمیتونه برات به ارمغان بیاره، اگرهم جزو اولویت‌هاش قرارش ندی و کلا بهش اهمیت ندی از ریشه خشک میشه و مثل یه خار باید باهاش خداحافظی کنی."

تمثیل جالبی که هنوز در نگاه کمتر مدیری شاهدش هستیم و هنوز مدیران بسیاری هستند که زمین و سوله و ماشین‌آلات و انبارهایشان را به عنوان سرمایه اصلی و مزیت رقابتی قلمداد میکنند و از مهمترین سرمایه سازمان‌شان کماکان غافل‌اند. 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ٢٦ خرداد ۱۳٩۳ | ٧:٥٧ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.