سالهاست با شعرهای شاعر نامدار و پرآوازه کرد «شیرکو بیکس» مانوسم و هر از گاهی در خلوت خود آن‌ها را زمزمه می‌کنم. شاعری که زمانی سید علی صالحی از او به عنوان امپراتور شعر دنیا نام برد، در طول سال‌ها مبارزه طاقت‌فرسا با رژیم بعث عراق، توانست از راه ترجمه، نقد، داستان نویسی و البته شعر که محوریت قلمش بود، افتخارات زیادی در راه رسیدن به آزادی و کسب شأن و منزلت برای ادبیات ملت‌اش کسب کند. از دست «انگوار کارلسن» نخست وزیر سوئد جایزه جهانی «توخولسکی» را دریافت کرد و در فلورانس ایتالیا، بزرگترین انجمن مدنی به او لقب «همشهری» داد. او که این اواخر در جدال با بیماری در سوئد به درمان مشغول بود، دیروز در سن 73 سالگی درگذشت و گنجینه‌ای ارزشمند از اشعارش را برای دیگران به جای گذاشت.

بازسرایی یکی از اشعار وی توسط سیدعلی صالحی:

بافنده‌ای

تمام عمر

ترنج و ابریشم می‌بافت

گل می‌بافت

اما وقتی مرد

نه فرشی داشت

و نه کسی

که گلی بر گورش بگذارد

 

«روحش شاد و یادش گرامی»


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , هنر


تاريخ : ۱٤ امرداد ۱۳٩٢ | ۸:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.