دشوار و سخت می‌نماید اما دوست دارم به خودم و اطرافیانم بقبولانم که باید امید را در قلب و جان پاس داشت. بی‌تفاوتی به موضوعات پیرامون و آیه یاس سرودن هیچگاه چاره کار نبوده و نیست، شاید آسایشی مقطعی فراهم کند اما پیامدها و آثار نتایج‌اش، به مراتب دشوارتر از پا‌ پس کشیدن است.

باید انگیزه و امید را مدام در گوش هم زمزمه کنیم، چرا که به گمانم چاره‌ تنها در این است، حداقل اینکه از بار رسالت‌مان در قبال هم اندکی می‌کاهد.

اگر قرار است رویا در سر بپرورانیم، بگذاریم اندکی شیرین باشد و تلخی آن را به تصویر نکشیم. شاید در بیداری صبح، ترنم و خاطره شیرین آن رویا، طلوع شاد روزمان را رقم بزند...


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها


تاريخ : ۱٩ خرداد ۱۳٩٢ | ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.