خبر حادثه فروریختن کارگاه پوشاک سازی بنگلادش که در آن تا کنون بالغ بر 900 نفر جانشان را از دست داده‌اند، انعکاس وسیعی در سراسر دنیا داشت و جنبش‌های زیادی را در تلاش برای توجه بیشتر مصرف‌کنندگان پوشاک ارزان ‌قیمت بنگلادش، به راه انداخت.

اینکه چگونه کارفرمایی چنین جمعیتی را در این فضا، استثمار کرده و کوچکترین توجهی به رعایت ایمنی در محیط کارشان نداشته برای متولیان منابع انسانی، بیش‌از هر چیز دیگری تکان دهنده است، آن هم در شرایطی که ترک قسمتی از ساختمان، قبلا به وی گزارش شده و او هم با بی‌اهمیت تلقی کردن جان انسان‌ها همچنان به روند منفعت‌طلبی و کسب سود خود ادامه داده است.

دنبال کردن خبر و تصاویر این فاجعه مدتی است ذهنم را درگیر خود ساخته و منقلب‌کننده‌ ترین آن‌ها، عکسی است که مجله تایم در شماره اخیر خود از عکاس بنگلادشی، تسلیما اختر منتشر کرده است.

شاید تلخی تصویر این زوج و تجسم واپسین لحظات حیات آنان، به تنهایی کارکرد و تاثیر تمامی مقالات و مطالب منتشر شده، در خصوص استثمار و عدم پایبندی کارفرماها به اصول اولیه استانداردسازی و ایمنی محیط‌های کاری را داشته باشد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.