می رسد آوای تاریخم به گوش                    کای مدبر جامه‌ی عبرت بپوش

روزگاری پرتو علم و هنر                              در جهان تابیده از این بوم و بر

روزگاری آفتابی بوده‌ایم                              هر سوالی را جوابی بوده‌ایم

گرچه اکنون خسته و فرسوده‌ایم                  روزگاری عرش می‌پیموده‌ایم

هر که جانش حله تحقیق یافت                   هفت گوهر را هفت اقلیم یافت

ما شنیدیم و خودی آراستیم                       در پی این آرزو برخاستیم

جستجو کردیم هفت اقلیم را                      عشقمان می‌داد این تعلیم را

عشق را در جان خود پرورده‌ایم                   هفت گوهر ارمغان آورده‌ایم

هفت جام از هفت ساقی هفت دست         تا رویم از نو به میدان، مستِ مست

باده‌ای رنگین که حیرت آورد                        باده‌ای کز نو به غیرت آورد

این شراب کهنه را از نو بنوش                     چشمه‌ای شو از درون خود بجوش

زنده یاد مجتبی کاشانی


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: مدیریت منابع انسانی , از دیگران , هنر


تاريخ : ۸ بهمن ۱۳٩۱ | ٩:٢٤ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.