گاه باید با شتاب و بی‌پروا، مسیر پر پیچ و تاب زندگی را راسخ‌تر از همیشه پیمود و تنها به افق‌های دوردست نگریست. استمرار حرکت بدین‌سان انسان را خسته و فرتوت ساخته و وی را به کندی می‌کشاند. از این رو لحظاتی درنگ در میانه‌های راه مجالی است برای آسودن و نگریستن که شاید مسیر ناهموار پیش‌رو، از روی عادت انتخاب شده و راه‌های دیگری نیز به سر منزل مقصود مهیاست.

غافل اگر شویم، ره به بی‌راهه‌ها می‌سپاریم...



تاريخ : ٢٥ دی ۱۳٩۱ | ٦:۳٠ ‎ب.ظ | نويسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.