از آلفرد اسمیت نقل شده است که "مدیر کسی نیست که بتواند کارها را بهتر از کارکنانش به انجام رساند، بلکه فردی است که افرادش را در مسیری قرار می‌دهد که بتوانند فعالیت‌ها و اقداماتشان را بهتر از آنچه که می‌توانستند، انجام دهند"

به عبارتی فارغ از دیدگاه تک بعدی بیان شده، شاید مهم‌ترین مهارت مدیریت در تعریف اسمیت از مدیر، توانایی برانگیختن کارکنان باشد که لازمه شعف آنان در سازمان‌ و افزایش توانمندی‌هایشان در رابطه با مشاغل مورد تصدی است. این موضوع در بسیاری از موارد و در برداشت‌های نادرست از شایسته گزینی، مورد بی‌توجهی قرار گرفته و عمدتا بدون توجه به مهارت‌های مرتبط با نیروی انسانی، افرادی به عنوان مدیر و سرپرست ایفای نقش می‌کنند که در بررسی سوابق و توانایی‌هایشان صرفا به بعد فنی و تخصصی توجه می‌شود، در حالی که مدیر هر قسمتی از سازمان، نیازمند مهارت‌های سه‌گانه فنی، انسانی، ادراکی به صورت توامان است.

این موضوع در خصوص مشاغل صفی و جاهایی که افراد درگیر فعالیت‌های فنی هستند، بیش از سایر حوزه‌ها محسوس بوده و عمده مشکلات در اینگونه محیط‌ها، ناشی از عدم برقراری ارتباط درست مدیران با پرسنل می‌باشد که جنس ارتباط بیشتر از نوع تکنیک و روش‌های انجام کار است و به اهمیت ابعاد انسانی در محیط کار رغبت و تمایلی نشان داده نمی‌شود. در عمده مشاهدات نیز مافوق‌ها به دنبال قبولاندن مهارت‌های فنی و تخصصی خود به پرسنل هستند یا متاسفانه در پی به رخ کشیدن ضعف‌ها و کاستی‌های سایرین، در مقابل خود برمی‌آیند که به نوعی توجیه کننده مشروعیت و قدرت آنان در کار باشد. بحث پیرامون این مهارت‌ها با توجه به اتفاقات و مشکلاتی از این جنس که برای فعالان روابط سازمانی مقوله بیگانه‌ای نیست، تلنگری‌است برای مدیران حوزه‌های مختلف، بویژه منابع انسانی که در بهره‌مندی مسئولان و متولیان بخش‌ها و قسمت‌های مختلف سازمان، از مهارت‌های ارتباطی و انگیزشی اطمینان لازم را حاصل نمایند و در صورت محرز نبودن این شایستگی، زمینه‌های آموزش و ارتقاء آن را برای مدیران فراهم سازند.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها , مدیریت منابع انسانی


تاريخ : ۱۱ آذر ۱۳٩۱ | ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.