ششمین کنفرانس توسعه منابع انسانی در پیچ و خم تعارفات مقامات و مسئولین دولتی و با گوشه چشمی به مباحث مدیریت منابع انسانی در دور روز برگزار شد. با نگاه به برنامه دو روز برگزاری، از اینکه تنها روز دوم را برای حضور انتخاب کرده بودم و با انگیزه و امید مضاعف به کسب دست‌آوردهای مورد انتظار راهی موسسه مطالعات بهره‌وری و منابع انسانی شدم.

اما امسال نیز ضواهر امر حکایت از تکرار یک سری آمار و ارقام، از وضعیت منابع انسانی در ایران توسط مسئولین بلند پایه دولتی داشت،‌ که این اتفاق به اضافه بیان این موضوع توسط یکی از وزرا، که توسعه منابع انسانی از اولویت‌های پایین ماست،‌ باعث شد تا خیلی از اهالی این حوزه آهی حسرت اندود را برای عاقبت تلاشهای خود و همکارانشان در این حوزه بکشند، ‌چرا که به اعتقاد همه افراد حاضر در آن جمع، توسعه منابع انسانی زیربنای تمامی حرکت‌ها برای رسیدن به یک جامعه متعالی و رو به پیشرفت است.

مطلب دیگری که جلب توجه می‌کرد، جای خالی تعدادی از اساتید به نام منابع انسانی در روز دوم(همچون دکتر ابوالعلایی)،  بود که سئوال بزرگی برای همه بهمراه داشت.

همچنین کیفیت پایین تعدادی از مطالب و ارائه‌ها، یأس و نگرانی از جهت گیری‌های غیر علمی در انتخاب مقالات برگزیده را در دو چندان کرد.

بهرحال چه می‌شود کرد هر سال در تنها محفلی که جای تجلی و ظهور اندیشه‌های منابع انسانی است، شاهد افت کیفی مطالب ارائه شده هستیم که بخشی از آن قطعاً به دلیل ادا کردن دین برگزار کنندگان به تعدادی مشخص است و بخش دیگر آن، اهداف مادی برگزاری این کنفرانس است، که باعث می‌شود این تصور مدام پر رنگتر جلوه کند، که متولیان برگزاری این کنفرانس کمترین دغدغه را در توسعه و بالندگی منابع انسانی این کشور دارند.

با امید به اینکه روزی در این دیار شاهد برگزاری کنفرانس توسعه منابع انسانی مستقل و غیر وامدار به جریانات مختلف باشیم، تا جدای از صدور بیانیه‌ای تشریفاتی در پایان کنفرانس،‌ افراد راسخ‌تر از گذشته در پی برداشتن گامهایی در راستای اعتلاء و توسعه منابع انسانی باشند.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روز نوشت‌ها


تاريخ : ۳۱ امرداد ۱۳۸٩ | ٢:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : ایوب اسماعیلی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.